வாணீ! வா நீ!

கலைவாணியின் 
கமலப் பாதம் தொட்டு 
வித்தையை
புத்தியில் ஏற்றினேன்.
ப்ரம்ம பத்னியின்
எழுத்தாணி கொண்டு
கவிதையைக்
காகிதத்தில் இறக்கினேன்.
வரம் தரும் வாணியே!
வந்திறங்கு
என் கவிதையில்.

இது எது/

தூங்கும்போது
கனவுகளில் 
இடறி விழுவதும் 
விழித்திருக்கையில்
நினைவுத் தடுப்புகளில் 
தடம் மாறுவதும் 
படிக்கையில் 
நினைவுச் சிக்கல்களில் 
மாட்டுவதும் 
எழுதுகையில் 
வார்த்தைகளில்
வழுக்கிக்கொள்வதுமாய்
போகிறது வாழ்க்கை.